ای کاش یک خواهر داشتم، دستش را میگرفتم میرفتم توی خیابان، جلوی گشتی ها.

اگر یک خواهر داشتم جلوی بانوهای گشتی سیبیلو می بوسیدمش تا بیاید بپرسد شما چه نسبتی با هم دارید من هم بگویم با هم دوستیم!

اگر یک خواهر داشتم با هم توی خیابان مسابقه ی دو میگذاشتیم، گشتی که آمد گیر داد، بلند فریاد می زدم ما با هم دوستیم.

اگر خواهر داشتم یک گل خیلی زیبا می خریدم و دقیقا جلوی گشتی ها بهش می دادم و بلند بلند می گفتم دوست دارم. گشتی ها که آمدند می گفتم ما با هم دوستیم.

اگر خواهر داشتم روز ولنتاین با هم می رفتیم توی بهترین کافی شاپ شهر، گشتی ها که آمدند می گفتم ما با هم دوستیم.

اگر خواهر داشتم با یک نفر که نگاه چپ به او کرده دعوا می کردم بیا و ببین! بعد که گشتی ها آمدند و گفتند با این خانوم چه نسبتی داری، منم می گفتم ما با هم دوستیم.

اگر خواهر داشتم می بردمش دانشکده، همین که حراست اومد گیر داد با افتخار می گفتم که ما با هم دوستیم.

اگر خواهر داشتم اگر می خواستم باهاش قرار بگذارم حتما این کار را جلوی گشتی ها می کردم، وقتی که می آمد چیلم را تا بناگوش باز می کردم و بلند می گفتم بیا دوست خوبم، بیا پیشم، گشتی ها که آمدند می گفتم ما با هم دوستیم.

اگر خواهر داشتم، اگر کسی خدایی نکرده توی بیمارستان بود و ما رفتیم ملاقات و او خوب میشد و خبر سلامتی بهمان می دادند، همدیگر را بغل می کردیم و جیغ می کشیدیم، وقتی بهمان گیر دادند، می گفتم ما با هم دوستیم.

اگر خواهر داشتم دقیقا سر ساعت 10 صبح یا 7 بعد از ظهر با هم می رفتیم باغ جهان نما، شاید هم ارم، گاهی هم حافظیه، گشتی ها که آمدند می گفتم ما با هم دوستیم.

اگر خواهر داشتم حتما همه جا دستش را می گرفتم، گشتی ها که آمدند زود دستش را رها می کردم، خوب که نزدیک شدند رنگم را زرد می کردم، همین که گفتند شما چه نسبتی با هم داریم، نیش خندی می زدم و می گفتم، ما با هم دوستیم.

پی نوشت:
اگر خواهر داشتم، الآن انقدر تنها نبودم.

ساعت 7 و نیم بعد از ظهر است. در حال کلنجار رفتن با فایل های داخل لپ تاپتان هستید، نوشیدنی کنار دست شما روی میز است. و تلویزیون که یک مسابقه ی ورزشی پخش می کند، آن طرف اتاق در حالت سکوت است. دختر مورد علاقه ی شما از در وارد می شود، کنار تو می شیند، و تو ناگزیری که به پرسشش پاسخ دهی:

» پیشنهاد می کنم لینک های زیر رو هم ببینید

• متن اصلی مقاله

خانوادم	...
سیب سبز روی درخت	بوی بنزین
چیزی که یکی گم کرده	چیزی که گم کردم
کیبورد لپ تاپی با دکمه های بزرگ	کیف موبایلم
مایع دستشویی موزی و پرتقالی	رمان دزیره
ساعت عقربه ای ای که فقط عقربه داره	لیوان سفالی یا چینی بزرگ
کارت پستال	فیلم های عاشقانه با کتک کاری
خراش انداختن ظروف تفلون خوبو	اسپیکرهای دوپس دوپس
انتظارم رو کشیدن	کار
مدیریت	با داییام حرف زدن
جلد کوچیک کول دیسک های بدون کانکتور	کارت شارژ دوهزار تومنی ایرانسل
صدای صوت قطار	بیسکوییت نیم چاشت
آدم هایی که مَن مَن نمی کنن	آدم هایی که مِن مِن نمی کنن
مرتب بودن	پارک خلد برین
شیراز	کوچمون وقتی از سفر بر می گردیم
بادوم شیرین	بادوم زمینی تند
گربه نوروزی	کیکی که روش پر از خامه باشه
بحث سیاسی یا فنی	صلح و صفا
آزادی	صدای Keane و Celin
همدان	گیتار زدن
راه رفتن تا وقتی که دلم بخواد	مرسدس بنز SLR گرونو

من از چیزای خیلی خیلی بیشتری خوشم میاد، که کم کم همه رو می نویسم.

ای کاش می شد یک بار گفت "ببخشید" برای تمام اشتباهات گذشته
مثل وقتی که یک کامنت می گذاریم برای تمام پست های نخوانده!

ادامه سفرنامه قشم!

پست گذاشتن یه کم سخت شده، وقتی تمام کسایی که دورت هستن یه جورایی خنجر به دستن، تازه اونم پشت سر!
آدم یه لحظه فک می کنه نباید به هیچ کس اعتماد کنه، وگرنه چوبشو می خوره. اونم چه جور.
من که تا حالا نتونستم به افراد زیادی اعتماد کنم، فقط چند نفر.

تا حالا فکر کردین اگه کسی یا کسایی پشت سرتون حرفایی بزنن که شما رو ناراحت می کنه اونم خیلی زیاد، و شما این موضوع رو بفهمین چه رفتاری می کنین؟ اگه شما خودتون پشت کسی یا کسایی چیزی بگین که اونا رو ناراحت بکنه، و اونا متوجه بشن، انتظار دارین چه رفتاری بکنن؟
حالا اگه کسایی که پشت سرتون حرف می زنن صبح تا شب جا نماز آب بکشن چی؟
اگه شما از صبح تا شب جا نماز آب بکشین چی؟
فکر کردین اصلا جا نماز آب کشیدن خوبه یا بد؟

حالم از آدمایی که هیچ وقت خدا و پیغمبر از زبونشون نمیوفته اما کارای ساده ای که خیلی راحت میشه فهمید گناه بزرگی هستن رو انجام می دن، اونم چندین بار در روز به هم می خوره.

دلم نمی خواست کسی تو زندگیم سرک بکشه همونجوری که خودم هیچ وقت تو زندگی کسی سرک نمی کشم،
دلم نمی خواست کسی پشت سرم حرف بزنه همونجوری که خودم هیچ وقت غیبت نمی کنم،
دلم نمی خواست از کسی متنفر باشم چون هیچ وقت اینجور نبوده،
دلم نمی خواست به خاطر حرف های خاله زنکی گلایه و شکایت کنم، چون هیچ وقت نمی کردم،

آدم خیلی کارها رو دلش نمی خواد، اما مجبوره که انجام بده، خیلی چیزها رو دلش نمی خواد اما سرش میاد.

آدمه دیگه...

پی نوشت:
دور و برم پر شده از آدمای ترسو، دقت کردین، چقدر کامنت های ناشناس من دارم؟
هیچ کس حتی جرات نداره خودش رو بهم معرفی کنه، تا بفهمم با کیا طرفم!
نمی دونم از چی می ترسن، شده حکایت نمک خوردن و نمکدون شکستن.

این روزها حرف هایی به گوشم رسیده، از کسایی که یه روزایی بدون هیچ چشم داشتی از وقتم میزدم، مرخصی هام رو خرج می کردم، تا یه کمکی بهشون بکنم، توقعی نیست، فقط باز هم مثل همیشه از کمک کردن هیچ خیری ندیدم،
اما به قول یکی که واسم خیلی عزیزه، آدم کاراش رو واسه خدا بکنه کافیه، دیگه هیچ انتظاری از دیگران نباید داشت.

پی نوشت 2:
نمی دونم بعضی ها از چی میسوزن...

خدا رو به خاطر اینکه سیاه پوست نشدم شکر می کنم.
چون دلم نمی خواد هر وقت هم نژادای من رو نشون می دن همه یاد بدبختی و گرسنگی و فقر و عقب موندگی و ذلت و رنج بیافتن، خدایا شکرت.