تبلیغات 
جالب بود واسم، امروز داداش کوچیکم اومد کنارم نشست و گفت، محمد، واسم یه وبلاگ (به قول خودش بلاگ!) میسازی؟ گفتم آره، چرا که نه، یه بلاگ خوشگل واسش ساختم، بیا و ببین.
با خود فکر می کردم که خوب چه کاریست، اینهمه زور می زنم که برای پست جدیدم عنوانی پیدا کنم، بعد برایش داستانکی از سر اجبار پیدا و بعد هم بلغورینگ...
همین شماره 1 هم گاهی جواب می دهد! هر وقت از این عنوان ها دیدید بدانید که پرم از حرف زدن اما زیاد حسش نیست!!!
جالب است ها! عاداتم خیلی عوض شده اند، پست های کوتاه تر، مثل الآن بدون عنوان! و خیلی چیزهای دیگر!
قبلا ها می گفتم موقع امتحان ها زیاد پست نگذارم، کسی که نمی خواند چه فایده! اما حالا دیگر برایم مهم نیست، وقتی می بینم هدف از نوشتن آنی نیست که فکر می کردم، کمی خیالم راحت می شود، آن قدر که الآن خوب می توانم بنویسم، راحت... یا دیده اید مدتی بود داشتم ترک می کردم؟! ترک استعمال علامت ! حالا می بینم که زیاد هم بد نیست، درود بر اعتیاد...!!!!!!
یک. همیشه عادت داشتم اول یک عنوان برای پست جدید دست و پا کنم و بعد به فکر نوشتن بیافتم، از خدا که پنهان نیست، از شما چه پنهان که همیشه کارهایم همیجوریست، آخر تا بهانه ای نباشد که کاری نمی توان کرد، نان را باید وقتی خرید که گرسنه باشی، لباس را باید وقتی خرید که قبلی ها پاره پوره شده اند، دقیقا مثل وقتی که آدامست را بیرون می اندازی، همان وقتی که دیگر مزه ندارد!
چه کنیم دیگر، بعد اگر بیایند و بگویند "بابا شیرازی" بدمان می آید، حالا نمی دانم شیرازی بودن بد است یا بابا!
دو. چند مدتی است دست و دلم به بلاگ و وبلاگ و لاگ و اصولا هر چیزی که گ داشته باشد نمی رود؛ به خدا انگار وزنه ای روی انگشتانم است که نای را برده و نفس را بریده! این هم ادبیات که بعد از مرگمان نگویند بیچاره جوان ناکام. چه کنیم دیگر، کام ما همین انگشتانو وب نوشته هاست. حالا هر کس نداند خیالاتی می شود که برویم آلکسا ببینیم این بلاگ چقدر بازدید دارد، نکند رتبه یک (بخوانید YAK) است! نمی داند که این م ح م د تنها برای دل خودش می نویسد، باور کنید (با شمایم، شمایی که ممکن است زیاد هم باور نکنید) من زیاد هم به بازدید و اینجور چیزها اهمیت نمی دهم، فقط به اندازه ای که شور و شوقی باشد، گفتم که بهانه ای باشد کافیست!
سه. روزگار غریبی است، نمی دانم چرا همیشه (صنعت ایهام! به گاهی اوقات) همان هایی که اصلا علاقه ای به اینترنت و وبلاگ و این جنگولک بازی ها ندارند و اصلا خطشان با این خط ها همسو نیست وبلاگ هایی پر طرف دار دارند، بعد مایی که عمری است ادعای این چیزها را لااقل در سر می پرورانیم باید همچنان با مشت بر سر و صورت (شاید هم صر و سورت) بزنیم تا یک جمله ای هر چند ناقابل از کله بیرون بیاید! همین چند لحظه پیش داشتم دنبال عکس مجید توکلی با روسری می گشتم که به وبلاگی جالب و خوب بر خوردم، زیادی اصرار نکنید که نامش را عمرا بگویم، آخر شما که نمی دانم آنقدر چیزهایی خوب خوب نوشته است که نگو! من هم تصمیم دارم روزی یک پست را (از همان اول تا همین آخر) بخوانم و چیز یاد بگیرم و بیایم و به شماها بگویم و شماها هم به به و چه چه!!! اینجوریست دیگر! مگر نمی شود من هم کنس (بخوانید KENES) باشم؟
راستی می دانستید معنای واقعی و راه و رسم فمنیسم چیست؟ من الآن می دانم!
(فکر نکنم زیاد معلوم بود که این را از همان وبلاگه به چنگ آورده ام، معلوم بود؟)
چهار. می دانید چرا من همیشه عاشق اینترنت بودم؟ چون در اینترنت همه چیز را می شود "خلاصه" به دست آورد، مثلا تا وقتی می شود همان چند بیت مورد نیاز را از شاهنامه خواند چرا بروم مثل "شایان اژدری" ده ساله، سه هزار بیتش را حفظ کنم؟! من اصولا آدم این جور حرف ها نیستم، هووو، کی حال خواندن پانصد صفحه بوف کور را دارد؟ تازه معلوم نیست آخرش خودم را نکشم! خرجش گوگل کردن نامش است، باور کن!
اما خداییش چند وقتیست اساسی به فکر خواندن هفت هشت تایی کتاب خوب و به قولی تپل افتاده ام. احساس می کنم فقر اطلاعاتیم از فقر جیبیم زده بالا، دیگر دارد گندش در می آید.
پنج. این همان پستی ست که قرار بود پنج دقیقه ای توی چهار جمله بنویسم ها!
شش. گاهی دلم می خواهد این وبلاگ را ببندم و یک وبلاگ دیگر بسازم، آخر دلم می خواهد خواننده هایم مرا نشناسند، شاید بتوان حرف دل را زد، به خدا گاهی می خواهم دل را به دریا بزنم و آنچه می خواهم بنویسم، همان هایی که فقط به گوش دوست واقعیم فرو می برم، همانی که ندارم! خدا را چه دیدید، شاید همین فردا نه، همین پس فردا یک چیزهایی اینجا دیدید و خواندید که مرا چپ چپ که خوب است راست راست نگاه کنید.
یکی بود که کامنتی گذاشته بود "نکند شما دو شخصیتی هستید" کمی به فکر فرو رفتم با این کامنت (بگردید پیدایش می کنید در وبلاگ، من هم همان جاها هستم، لطفا یه دستی هم به من برسانید) یک جورایی به شک افتادم، من را چه شده؟ آیا دوگانگی در شخصیت، در شخصیت یگانه ام رخنه کرده؟ بلا به دور. آدم عجب چیزهایی می شنود و می بیند ها. اما خدایی نه، وقتی خوب فکر می کنم می بینم زیاد هم دوگانه نیستم، چرا این فکر در مورد دیگران (بعضی دیگران) به ذهنش (شاید هم ذهنتان) خطور نمی کند؟ شاید چون من هر چه هستم می گویم، هر چه نیستم هم می گویم، و چون شما می دانید که چیزهایی هست که نمی دانید، پس به این فکر می افتید!
هفت. شارژ کامی در حال تمام شدن است، تازه ویندوزش را عوض کردم فعلا سر حال است، همین یک مدت پیش تولد یک سالگیش را یادم رفت جشن بگیرم! دی وی دی رامش مریض شده بردمش دکتر گفت یک عمل درست و حسابی افتاده ای. این روزها هم اوضاع کار و کاسبی کساد است فعلا بی خیالش شده ام.
آپدیتش هم کرده ام، دیگر چه می خواهد؟
پی نوشت:
هفت. کاش همه چیز و همه کس، با یک عوض کردن ویندوز و آپدیت کردنش حل می شد...
به نام خدا
سلام
امروز دیگه گفتم یه کار خوب تو زندگیم بکنم. یه کاری که دیگه اینقدر احساس باقالی بودن بهم دست نده! 
از اونجایی که به قول بعضی از دوستان من بچه های کلاس HTML رو مجبور کردم که یه وبلاگ بزنن! (به خدا اجباری در کار نبود 
. فقط گفتم حتما باید وبلاگ بسازن ) تصمیم گرفتم یه پست اساسی و جامع در مورد مدیریت پست ها توی وبلاگ در سیستم میهن بلاگ بزنم که دشمنا که الهی چششون درآد دق کنن!
در یک روز سرد زمستانی (یه کمی سرد البته) بعد از بارش چند دقیقه ای برف (فقط چند دقیقه ها!) با گردنی خمیده در مقابل مانیتور شروع به نوشتن کردم...
سلامی گرم به انداز... ( ببخشین غیر از این هیچ سلامی بلد نیستم! )
خوب امروز می خوام واستون کولاک کنم!!!
راستش دیشب بعد از تحمل سختی های بس بسیار در امر آموزش قرار دادن عکس در بلاگ به وسیله ی تصویر تصمیم گرفتم که بخش دویوم رو با فیلم آموزش بدم
البته خدمت دوستای گل اینترنت لاک پشتی هم عرض کنم که 2 راه دارن...
1: واسه دیدن این فیلم آموزشی نا یاب و بسیار بسیار حرفه ای یه اینترنت خرگوشی بگیرن و ببندن تو خونشون.
2: صبر کنن تا این فیلمه لود بشه!
اما خدایی این فیلمه خیلی حجمش کمه و راحت میتونین ببینینش. پس نگران نباشین. سپردم به بچه ها با اینترنت لاک پشتی چکش کردن! 
(میبینین چقدر هواتون رو دارم؟ عین اون کولر گازیه هست همیشه می گه ما هواتونو داریم!)
این شما و این هم آموزش بسیار بسیار بسیار ... و باز هم بسیار ...
راستی یادم رفت بگم توی این آموزش وب سایت TinyPic.com رو با هم کار کردیم.
سلامی به داغی نون تازه در اومده از تنور
همین الآن بگم بعدا ازم گلایه نکنین، این مطلب اصلا واسه شما که خیلی پیشرفته هستین نیست و فقط مال ما خودمونی هاست که دوست داریم بیشتر یاد بگیریم پس لطفا اونایی که بلدن برن کنار دیوار واسن تا ما کارمون رو بکنیم!
این کار (قرار دادن تصویر در بلاگ) در دو بخش ارسال میشه. چرا؟ خوب شاید واسه اینکه می خوام شما رو تو کف بذارم . اما نه واقعا این طور نیست. من می خوام 2 تا از سایت های خوب در زمینه ی میزبانی عکس رو کار کنم و هر کدوم ترجیحا توی یک پست جدا.
به نام خدا
مقدمه
ببینین، ما برای قرار دادن اطلاعات به روی اینترنت نیاز به فضا داریم. این فضا ممکنه از هر سروری گرفته بشه (بعدا در مورد سرور ها حتما پستی خواهم زد) سرویس های رایگان وبلاگ مثل میهن بلاگ فضای زیادی رو برای وبلاگ ها اختصاص دادن. البته این فضا با اینکه زیاده اما فقط واسه متن کافیه و کفاف عکس هایی که توی بلاگ قرار میگیره رو نداره. پس عاقلانه هست که این امکان رو نذارن که کاربرا عکس هاشون رو مستقیم آپلود ( بارگذاری ) کنن.
پس تکلیف ما چیه؟ کاملا معلومه، از اونجایی که ماها امکان نداره ریالی از جیب مبارک برای وبلاگ زوری { وبلاگ زوری چیست؟ } خرج کنیم واسه همینم باید از فضاهای رایگانی که توی اینترنت هستن استفاده کنیم. گاهی بعضی از سایت ها فضای بسیار زیادی که در اختیار دارن رو به رایگان بین کاربرای اینترنت تقسیم می کنن (شاید یک نوع بیماری خاص دارن! اما نه، روزی اونام میرسه!) گاهی این فضا فقط به عکس اختصاص پیدا می کنه. یعنی وب سایت هایی هستن که فقط اجازه میدن روی سرور ها عکس ریخته بشه. (این امکان وجود داره که اون ها هم مشکلاتی روحی روانی داشته باشن ) حالا ماها که خیلی وبلاگ نویس قهاری هستیم باید از این سرویس ها استفاده کنیم تا وبلاگمون رو جالب تر کنیم. { چرا باید وبلاگمون رو جالب تر کنیم؟ }
بعد از یه مقدمه ی مفصل میریم سراغ اولین سرویس...
